نجوای دل

خدایا اگر تو نبودی!

خدایا : تمام دلتنگی هایم به واسطه ی تکرار نام تو به التیام می رسد ...                 تمام حرف های بی معنی ام با ذکر نام تو معنا می گیرد ...                             تمام سیاهی شب هایم به عشق تو روشن می شود ... خدایا : تو تمام احساس دردی که زخمی و بی دفاع نمی توانم فریادش کنم ... تو تمام ناگفته های بغض آلودی که با حسرت و اشک می گویمش ...                                      تو و تنها تو پناه منی وقتی که نمی شود گفت ... به نام تو می کوبند ،                       می گویند ،                                   نمی دانم نامت را چه بخوانم تا آسان تر ادایش کنم !   نمی دانم چگونه لابه کنم تا بدانی مجروحم                               زخمی نا مهری ها و تبعیض ها                                                      را به غیر تو چه بگویم ؟! خدایا : دستانم را به دستاویزت برسان                                و از کینه خالی کن دلم را                                                           که بسیار آزرده اند مرا خدایا : دریاب مرا وقتی غرق اندوه دنیایم                                                خدایا ...                                       اگر تمام غوغای روز به آرامش شب ختم نمی شد ...                                  اگر جنبش بهاران به خفتن پاییز راه نداشت ...                             و کوچه باغ ها به انتهای باغ نمی رسید ...                        اگر پایان یک روز ابری ، طلوع آفتابی دیگر نبود                   اگر برای آرام کودک مامن آغوش مادر نبود ...              اگر خروش چشمه به دریا نمی رسید ...           خدایا و اگر تو نبودی ... اگر تو نبودی           چه می شد؟                خدایا اگر می خواستی هیچ کدام نبود                                                              خدایا اگر می خواستی ... کتایون محمودی

باهرچه عشق نام تورا می توان نوشت

با هرچه رود نام تو را می توان سرود

خدایا :

ناتوانیم را ببین و مددم کن عجزم را ببین و یاریم رسان

که اگر تو بخواهی به سرچشمه زلال هدایت دست خواهم

یافت وگرنه به وادی سیاه هلاکت خواهم افتاد.

نه سودی برای خودم می توانم بدست آورم نه ضرری را

دورکنم مگر آنکه تو بخواهی

آنچه دارم دست طلبی است که به سوی تو دراز میکنم و

یک سینه امیـــــد که با آن رحمت و فیض تورا به انتظار

می نشینم دست طلبم را کوتاه نکن و سینه امیدم را به نامیدی

بدرد نیاورنا امیدم مخواه مددم کن که امیدم به توست ای یگانه

 امید امیدواران

چشمه های خروشان تو را می شناسند
موجهای پریشان تو را می شناسند
پرسش تشنگی را تو آبی، جوابی
ریگهای بیابان تو را می شناسند
نام تو رخصت رویش است و طراوت
زین سبب برگ و باران تو را می شناسند
از نشابور بر موجی از «لا» گذشتی
ای که امواج طوفان تو را می شناسند
اینک ای خوب فصل غریبی سر آمد
چون تمام غریبان تو را می شناسند
کاش من هم عبور تو را دیده بودم
کوچه های خراسان تو را می شناسند

مرحوم( قیصرامین پور)

پ.ن:یا امام رضا منم غریبم و شب میلادت عیدی میخوام